This is something I never thought about. The “anniversary” time.
And what I mean by that. I mean that now starts the period of the “..one year ago, I…”.
So one year ago, on the 25th of August I went to Sweden and my erasmus started. And since 25th of this August, everyday is an anniversary day. Everyday I can remember what I was doing there, one year ago. Messages from Erasmus friends start coming more often by saying “Do you remember, one year ago we were..” or other messages with just a smile, reminding me the perfect time 
Every date from now on, and for the next 4 months, will be connected with Sweden and with Erasmus.
Cause once you go, you never forget!
Viva Erasmus! Ζήτω το Εράσμους!
After-Erasmus
Entries after returning home from this magical trip
*αυτό είναι το full version του άρθρου στο τέταρτο newsletter του ESN Greece*
Taken by Amio Cajander on the 16/05/2010 (Spain)
Αφού λοιπόν πήγες αυτό το όμορφο ταξίδι, έζησες αξέχαστες στιγμές, επισκέφτηκες μαγευτικά μέρη, έπινες σαν αλκοολικός, είχες την ζωή πορνοστάρ και έκανες αμέτρητους διεθνείς φίλους, ήρθε η ώρα που όλο αυτό το όνειρο που το λένε Erasmus τελειώνει. Έρχεται η στιγμή γύρω στις 3 βδομάδες πριν την πτήση σου για την πατρίδα, που σκέφτεσαι πως σε λίγο καιρό θα ξυπνάς και δεν θα βρίσκεσαι εκεί που βρίσκεσαι τώρα. Πως η καθημερινότητά σου θα γυρίσει πίσω σε αυτήν που άφησες πριν φύγεις. Πως δεν θα μπορείς να πηγαίνεις με τα πόδια να δεις τους φίλους σου, γιατί θα σας χωρίζουν μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα. Αυτό είναι το πρώτο “τσίμπημα” του Post-Erasmus syndrome.
Αυτό που κάνει το Erasmus τόσο ιδιαίτερο είναι το αίσθημα “μοναδικότητας” που σου δημιουργεί. Κατά την παραμονή σου στην ξένη χώρα, νιώθεις ότι είσαι μοναδικός, ιδιαίτερος, σημαντικός. Ότι είσαι και ‘συ part of the world! Οι συναναστροφές με παιδιά από διάφορες χώρες, οι συζητήσεις που κάνεις, οι κουλτούρες που ανακαλύπτεις, αλλά και η μεταλαμπάδευση της δικής σου σε ανθρώπους άσχετους με αυτήν σε κάνουν να νιώθεις πως είσαι και ‘συ κομμάτι του κόσμου διαφορετικό από όλα τα άλλα και ταυτόχρονα με τόσα πολλά κοινά. Και είναι αυτό το αίσθημα “μοναδικότητας” που σου δημιουργεί αργότερα την καταθλιπτική διάθεση. 
Έχεις γυρίσει λοιπόν σπίτι σου και καλείσαι να αντιμετωπίσεις πια την πραγματικότητα. Έχεις μια εξεταστική μπροστά (κυρίως αυτοί που πήγαν χειμερινό εξάμηνο όπως εγώ) και πρέπει να στρωθείς στο διάβασμα. Οι φίλοι που έκανες το τελευταίο εξάμηνο δεν είναι εκεί να μιλήσεις να τους πεις πως νιώθεις (ούτε στο skype γιατί και αυτοί έχουν εξετάσεις άρα ούτε εσύ θα έπρεπε να είσαι!) κοιτάς από το παράθυρο και βλέπεις απλά την απέναντι πολυκατοικία και όχι το όμορφο χιονισμένο παρκάκι που έβλεπες τους τελευταίους μήνες. Και ξαφνικά, αρχίζεις να νιώθεις τόσο ασήμαντος. Σαν να έχεις αποκοπεί από τον κόσμο, σαν μαζί με την χώρα που άφησες, να άφησες και την ζωή σου εκεί. Το μυαλό σου ανατρέχει συνέχεια σε στιγμές του Erasmus, σημαντικές και μη. Είναι αυτό το αίσθημα “μοναδικότητας” που λείπει. Δεν είσαι πια μοναδικός στους γύρω σου, είσαι απλά μέρος του πλήθους. Έχεις τόσες εμπειρίες που θες να μοιραστείς, αλλά δεν μπορείς γιατί όσοι δεν έζησαν την εμπειρία, δεν μπορούν να καταλάβουν τι ακριβώς εννοείς και άλλοι μπορεί να αισθάνονται άβολα περιγράφοντας το πόσο τέλεια περνούσες τις μέρες σου εκεί. Είσαι λοιπόν στο δωμάτιο σου προσπαθώντας να συγκεντρωθείς στο διάβασμα, αλλά δυστυχώς το πνεύμα σου δεν είναι εκεί και αυτό δεν βοηθάει και πολύ!
Καθώς περνάν οι μέρες και αρχίζεις να εντάσσεσαι στην παλιά σου καθημερινότητα, η νοσταλγία για τις ένδοξες μέρες σιγά σιγά φεύγει και ο πόνος απαλύνεται. Οι φίλοι και η οικογένεια βοηθάν πολύ σε αυτό. Υπάρχουν πάντα όμως οι στιγμές που θα μείνεις μόνος σου, και θα αναπολήσεις στιγμές του Erasmus. ”Ήξερα πως κοιτάζοντας πίσω σε δάκρυα θα με έκανε να γελάω, αλλά ποτέ δεν φανταζόμουν πως το να κοιτάω πίσω σε γέλια θα με έκανε να δακρύζω.”
Σύμφωνα με τον κλινικό ψυχολόγο Christophe Allanic, η περίοδος μελαγχολίας-πένθους μετά την επιστροφή από το Erasmus είναι απολύτως φυσιολογική εφ’ όσων δεν διαρκεί περισσότερο από μερικές βδομάδες. Είναι το πέρασμα από τον ιδεατό κόσμο στην ενηλικίωση.
Οι πρώτοι μήνες για έναν Post-Erasmus φοιτητή και ιδιαίτερα Έλληνα, μπορεί να είναι πολύ δύσκολοι. Θα πρέπει να αντιμετωπίσει την πίεση της σχολής, το πολιτιστικό “ξενέρωμα”, και να παλέψει να ξεχάσει γρήγορα τον χωρισμό του από το Εrasmus. Γιατί περί χωρισμού πρόκειται.
Εδώ, κάνει την εμφάνιση του το ESN και ανατρέπει τα πάντα. Θα μπορούσε να το δει κανείς σαν “κέντρο απεξάρτησης” από την μελαγχολία που σου προκάλεσε η επιστροφή! Ανακαλύπτεις ότι υπάρχουν και άλλα άτομα που νιώθουν σαν εσένα, που όταν μιλάς για πράγματα που έκανες εκεί σε κοιτάνε με τα μάτια ορθάνοιχτα και με το χαζό χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη του τύπου “ Nαι, ξέρω τι λες! Εγώ όταν ήμουν Erasmus…”. Μπορεί να εκπλαγείς από τους πόσους ερασμίτες από ξένες χώρες φιλοξενεί η πόλη σου. Αρχίζεις να κάνεις παρέα ξανά με international κόσμο, μιλάς και πάλι αγγλικά, παρευρίσκεσαι σε συνέδρια, τους βοηθάς, γλεντάς μαζί τους, ζεις μια δεύτερη, μικρή golden age..!
Με λένε Ηλία, ήμουν Erasmus στην πανέμορφη Karlskrona της Σουηδίας πριν από μισό χρόνο, μέλος του ESN AUTH εδώ και 3 μήνες και μέλος του Graphic Team του ESN International. Το Erasmus για μένα ήταν life changing εμπειρία. Έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπω τα πράγματα, τους φίλους μου, την πόλη μου, τον κόσμο, την ζωή. Πέρασα αρκετά δύσκολους μήνες μετά την επιστροφή μου, το σοκ ήταν μεγάλο. Αλλά ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός. Κατα την γνώμη μου ο θεσμός του Erasmus και τα πανεπιστήμια θα έπρεπε να δίνουν περισσότερη σημασία στους φοιτητές μετά την επιστροφή τους. Τότε πραγματικά, το Erasmus θα ήταν κάτι το ιδεατό.
Και τέλος για να κλείσω έτσι ωραία, η ατάκα που βοήθησε πιό πολύ από όλα: Don’t cry cause it’s over, smile cause it happened.
Yeap, like today, 5 months ago, 14th of January 2011, I left from a marvelous country, Sverige! I have to admit that time can cure almost everything, in any case. Everything is much easier.
5 months.. The erasmus period was less..! 4 months and 22 awesome days. It’s amazing how quickly time can go by. There are moments that I try to remember myself in the past, and the first thing that comes in my mind is, what else? Erasmus. Maybe I don’t remember what I did two days before, but I can clearly remember what I was doing everyday up there..! It’s like these 5 months caused a gap in my mind, I cannot focus on something that I did these last months, I don’t have any information stored in my brain about these last months!
The last erarsmus students are leaving from Karlskrona this week. It’s again one of these “tough” weeks, with the Goodbyes and stuff. I talk with friends and it’s like living it, again. For the second time. The weight in the chest comes back. But it goes quickly away when we start organising again meetings and talk about them, when we exchange our local phone numbers and home addresses
Erasmus was maybe the most simple-exciting-easy-best time I spent so far in my life, but I know there will be much more of these crazy moments, that was just the beginning of a new season in my life..! I miss my friends so deadly, but it’s also nice to be back home, to rejoin your friends, to make new ones, tell your storied, hear their’s..
It was a change. A beautiful change.
Like this:
Pre-Erasmus: Do the application, show your interest, be patience, experience the happiest day of your life by being chosen, suffer from filling up applications, count the days with a stupid smile on your face till you leave and pack the suitcase!
Erasmus: Take the chance, discover your wings, meet people, make unbreakable friendships, live unforgetable experiences, have a lot of sex, drink like an alchoholic, be a party animal, take part in every single event, visit unknown places, take millions of photos, do all the crazy things you always wanted to, live life like there is no tomorrow and spend every last penny of your scholarship!
Post-Erasmus: Everything old may seem the same as it was, but everything inside you is new. Rejoin your previous life with the less damage that is possible, keep communicating with your erasmus friends, organise trips, see each other on skype, send letters, print photos, make albums, think of everything you were through and smile happily. Even if there are moment when tears come streaming down your face, don’t feel sad cause it’s over, but glad cause it happened And the “golden age” may come again. When you see all of them one day. Your life is changed. You are changed. Ex-change your life!
Με μιά απλή αναζήτηση στο Google μπορείς να βρεις αμέτρητες ιστορίες φοιτητών που έζησαν την εμπειρία του να είσαι φοιτητής Erasmus σε μια ξένη χώρα. Συγκέντρωσα λοιπόν μερικά.
Ερασμους στην Ισπανια
Στην Φιλανδία (γειτονάκι 
)
Αλλα και χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με το Erasmus
Στην εφημερίδα <<To Bήμα>> είχε αναρτηθεί πέρισυ σχετικό θέμα με πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες παιδιών.
Είναι πολύ περίεργο και συγκινητικό να διαβάζεις ιστορίες άλλων ατόμων και να βλέπεις τις σκέψεις σου γραμμένες από άλλα άτομα! Πάντως από όσα διάβασα και απο όσα έζησα, το κοινό στοιχείο είναι ένα: Κανείς δεν μετάνοιωσε και όλοι το θεωρούν εμπειρία ζωής.
It’s now already a week that we are back home and I have to say that Sweden just canNOT get out of our minds! We gather with friends and tell our stories, we surf on facebook and see all the pictures again and again… You feel like you don’t want to forget! And ofcourse we won’t foget anything
In my opinion, Erasmus is not only the 5 or the 10 months of studying there. It’s more that this. The period of living and studying in Karlskrona was just the first part of the “Erasmus”. Now it comes the second! And the second is to realise how lucky you were and see HOW MANY PEOPLE YOU MET! You have a bunch of new international friends! Did you ever even think of that? That one day, you would have people that you know from Spain, Germany, Sweden, Austria, France, China? That you would fall in love with a person that doesn’t even speak your language?(I have some examples in my mind for the last one ) For me, the answer is no =) I could never imagine that I would have such good friends outside of Greece! And I feel so happy about it! This is the second part of the Erasmus! The appreciation for what Erasmus gave to you! It gave me friends, it gave me hope, it gave me power! I feel stronger than before! I know now what I am looking for! And I am never going to forget the accommodation there. It was the best time of my life
Karlskrona for ever. Erasmus för alltid.
